Nieuws vanuit de hospice Beverwijk

Nieuws

Op deze pagina kan je vinden

Open huis 10 oktober 2026 was een heel geslaagde dag
Mooie donatie van RaboClubsupport
Lieve woorden bij thuisondersteuning
Interview met 4 van onze vrijwilligers

In de Week van de palliatieve zorg hield Hospicehuis El Ombu aan de Zeestraat 92 in Beverwijk open huis.

Het gebouw heeft vier kamers voor hospicezorg en twee logeerkamers voor respijtzorg, waarbij de zorgtaken tijdelijk worden overgenomen van een mantelzorger. Belangstellenden konden een kijkje nemen of in gesprek gaan met bestuursleden of vrijwilligers over een mogelijke taak. ‘Het geeft me hier een warm gevoel. De respijtzorg vind ik ook heel mooi; je laat je geliefde hier met een gerust hart achter’, concludeert Sandy.

Speciaal voor de gelegenheid is één kamer open voor het publiek. Deuren van kamers waar zich gastbewoners bevinden, blijven dicht. Vrijwilliger Paul geeft een rondleiding langs de keuken, tuin en de gezamenlijke huiskamer.

Vol trots laat hij de lift zien en de traplift, die de laatste schakel naar de zolderverdieping is. ,,In het glas-in-lood-raam zie je bloemen. Dit huis is namelijk van een bollenboer geweest’’, wijst Paul naar de raampartij in het trappenportaal. Eenmaal boven is er thee en koffie en kun je het gesprek aangaan voor een mogelijke taak voor het hospice.

Aan een van de tafels is bestuurslid Dick Hornberg in gesprek met Dick Meijne, die met zijn kleindochter Julia naar de Hospice is gekomen. ,,Ik kwam hier vroeger al als penningmeester van het bedrijfsapostolaat. Hier boven werd gewerkt of vergaderd. Of er was een vakbondstraining van Hoogovens.’’ Julia is vooral geïnteresseerd in dit onderdeel van de zorg vanuit haar werkveld als verpleegkundige. ,,Ik ben benieuwd wat de mogelijkheden zijn om hier te werken. Het ziet er allemaal prachtig uit. Het lijkt wel een Van der Valk-kamer. Alles zit erin. Een lekker bed, mooi toilet en douche. Het hele gebouw ademt rust en vrede uit door hoe het allemaal gemaakt is.’’

Over de verpleging krijgt Julia antwoord van Hornberg. ,,Wij huren ze in via De ZorgSpecialist. Overdag wordt de zorg verleend door een verpleegkundige en onze vrijwilligers. Tussen 11 uur ’s avonds en 8 uur ’s morgens is er altijd een verpleegkundige voor de medische taken.’’

De interesse van Sandy komt door haar moeder. ,,Ik kom uit interesse langs. Zelf ben ik mantelzorgconsulent bij Socius in Heemskerk en Beverwijk. Wij ondersteunen de mensen die een ander helpen. Ik had gehoord over de logeerkamers. Die heb ik nu gezien dankzij de rondleiding van Simone.’’

De 80-jarige Simone is inmiddels alweer 13 jaar vrijwilligster in de Hospice. ,,Als maatschappelijk werkster kwam ik een keer bij een mevrouw thuis die in een totaal vervuild huis woonde. Die bleek erg ziek te zijn en kwam hier terecht. Ze lag heerlijk in een schoon bed in een prachtige kamer, met heel veel knuffelbeertjes om haar heen. Daar hield ze van’’, blikt Simone terug in de tuin. ,,Dat beeld is me altijd bijgebleven. Na mijn pensionering ben ik hier terecht gekomen. Meestal twee dagdelen per week en er zijn veel mogelijkheden tot het volgen van cursussen. Het houd je op een leuke manier bezig en je krijgt er ontzettend veel voor terug.’’

Voor Sandy zit die vrijwillige taak er niet in. ,,Ik doe zelf veel vrijwilligerswerk bij Westerheem. Maar als je hier binnenstapt is het superfijn. Ruik die geur van de appeltaart maar eens.’’ Simone wil daar even op inhaken. ,,Die bakken we altijd in het weekend. Dat is vaste prik.’’

In de keuken haalt Paul toevallig de appeltaart uit de oven. ,,Ik heb hier verder geen bijdrage aan geleverd’’, verontschuldigt hij zichzelf. ,,We hebben hier een uitstekende kookploeg, die ons en de gastbewoners van lekker eten voorzien. Daarnaast kan je ook komen helpen in de tuin of in de verzorging. Na een dag als vandaag wordt onze groep van ongeveer honderd vrijwilligers altijd verder uitgebreid met twee of drie leden.’’

Voor Mary overtreft haar bezoek haar verwachtingen. ,,In was heel erg onder de indruk van het bord met al die vrijwilligers die belangeloos hier werken. De mensen hebben een bepaald gevoel van warmte en rust over zich.’’ De netheid van het huis valt haar ook op. ,,Het is zo goed onderhouden en alles is royaal ingericht. Het daglicht is heel fijn. En als je vanuit je kamer uitkijkt op het platte dak, liggen daar groene sedumplantjes op. Heel mooi.’’

Mary heeft nog een tip voor mensen die nog nooit in de Hospice binnen zijn geweest. ,,Ik wil iedereen aanraden volgende keer vooral een kijkje te komen nemen. Het was voor mij vandaag ook mijn eerste keer, maar stap echt een keer over die drempel. Letterlijk dan. Het voelt niet als een nare plek waar mensen overlijden. Ik zou iedereen hier een verblijf gunnen.’’

Het NHD.

Rabo ClubSupport; een prachtige cheque ontvangen

🧡 We zijn heel blij dat zo veel mensen ook dit jaar aan ons hebben gedacht. We kunnen nu een informatieve video laten maken over onze hospice en het werk van onze vrijwilligers.
Fijn dat we jaarlijks mogen deelnemen aan Rabo ClubSupport en lieve mensen dank voor uw stem aan onze hospice 💚

Lieve woorden bij ondersteuning thuis

Aangezien ik niet zeker weet of ik jullie telefonisch wel genoeg bedankt heb, schrijf ik nog even een berichtje.

Het was voor ons echt de eerste keer dat mijn man en ik een beroep gingen doen op hulp. Ik vond altijd dat ik het wel zelf kon en hulp, nee dat wilde ik niet.
“Vreemde” mensen in je huis, nee niks voor ons. Maar daar zijn wij wel van teruggekomen.

Ons eerste kennismakingsgesprek was met een aardige innemende vrouw. Wij hadden een heel gezellig gesprek.
Er was nog een raakvlak want zij en mijn man kende iemand van vroeger.

Zij zorgde ervoor dat een vrijwilliger op een maandagmorgen bij ons kwam en dat ik heerlijk even weg kon. Een uurtje tennissen, zo fijn.

Daarna kwam er ook weer zo’n vriendelijke, fijne vrouw. Mijn dochter en ik konden toen samen even weg.

Kortom. Héél, héél blij dat wij jullie hulp hebben gekregen. Daarvoor héél veel dank.

Ik zal de Hospice niet snel vergeten. Eigenlijk nooit.

“Met dit werk kun je nét even het verschil in iemands leven maken”

Werken als vrijwilliger? Vier oud-collega’s van Tata doen het. Paul Veltman, Priscilla Nijssen, Huub Wierts en Erwin Rozemeijer werkten bij Tata Steel en werden vrijwilliger bij Hospice Beverwijk. Zij vertellen over hun bijzondere werk.

“Ik ben bij Hospice Beverwijk gekomen door een vriend van mij”, zegt Paul. “Hij vertelde altijd over het dankbare werk en daar raakte ik diep van onder de indruk. Toen ik 5 jaar geleden stopte met fulltime werken ben ik gestart met een proefperiode bij de hospice. Ik was meteen verkocht. Inmiddels doe ik van alles. Ik verzorg gasten, begeleid bezoek en doe huishoudelijk werk, eigenlijk alles dat het medisch personeel niet doet. Het werk geeft zoveel voldoening. Soms is het contact met gastbezoekers heel vertrouwelijk. Dat maakt het werk intensief, maar ook bijzonder mooi.”

De laatste zorg

Ook Huub kwam via via binnen bij de hospice. “Ik heb 42 jaar bij Tata Steel gewerkt en doe al sinds 1995 vrijwilligerswerk in het buurthuis in Heemskerk. Na mijn pensioen raakte ik met een kennis in gesprek over zijn vrijwilligerswerk bij de hospice waarop ik besloot een gesprek aan te gaan met de coördinator. Inmiddels verleen ik al zo’n 7 jaar zorg aan bed en als het zo uitkomt kook ik. Ook kan ik worden opgeroepen als er iemand in de nacht overlijdt. Ik verzorg dan samen met de verpleegkundige of een collega de laatste zorg.”

Een lach en een traan

Huub vindt het werk bijzonder dankbaar. “Je kunt nét even het verschil maken in iemands leven, iets betekenen voor een ander. En je verwacht het misschien niet, maar er wordt hier ook behoorlijk wat afgelachen.” Paul beaamt die boodschap: “Ik heb meerdere hospices van binnen gezien en ik denk dat we heel trots mogen zijn op deze vestiging aan de Zeestraat. De dankbaarheid van onze gasten en hun familie is enorm.”

Oprechte aandacht

Net als Huub deed ook Priscilla al jaren vrijwilligerswerk voordat ze bij Hospice Beverwijk terechtkwam. “Ik werkte bij een speeltuin en iedereen die daar kwam, had zijn of haar eigen verhaal. Ik luisterde daar met oprechte aandacht naar. Voor mij is dat waar vrijwilligerswerk om draait: iemand een luisterend oor bieden. Nadat ik stopte bij de speeltuin ben ik me gaan oriënteren op ander vrijwilligerswerk. Ik wilde iets kunnen betekenen op een cruciaal moment in iemands leven. Zo kwam ik bij de hospice uit.”

Een liefdevol huis

Priscilla werkte drie jaar als zorgvrijwilliger bij Hospice Beverwijk, naast haar baan bij Tata Steel. Vorige maand nam ze afscheid van beide. “Ik ben per 1 mei gestart als Internationaal Coördinator Repatriëring in de uitvaartzorg. Daarmee is een langgekoesterde wens in vervulling gegaan. Wel kijk ik met een ontzettend warm gevoel terug. De hospice is voor mij een heel liefdevol huis. Ik vond het heel waardevol om gastbewoners én hun naasten de juiste zorg te bieden en ik heb altijd genoten van de schoonheid van hun verhalen.”

Niet alleen maar halen

Ook Paul benoemt die warmte. “Ik noem de hospice altijd een liefdesfabriek. We zijn er heel nadrukkelijk voor elkaar en er is veel gelijkwaardigheid en respect. Ik denk dat je dat pure contact ook heel goed kunt meenemen in je reguliere werk.” Huub vult aan: “Ik vind dat we naast ons ‘gewone’ werk allemaal een steentje moeten bijdragen aan de maatschappij. Het is niet alleen halen, maar ook brengen. En je krijgt er ook nog eens heel veel waardering voor terug.”

Zoveel mogelijk inspelen op hun wensen

Voor Erwin was de keuze voor de hospice vanuit een heel persoonlijke reden. “Ik heb mijn zieke vrouw jaren verzorgd en uiteindelijk ben ik haar helaas verloren. Daarna begon ik te na te denken over hoe ik andere mensen in deze situatie zou kunnen helpen. De hospice kende ik al via vrienden dus het lag voor mij voor de hand om hier vrijwilliger te worden. Bovendien was het een mooie aanvulling op mijn werk in het Opvangteam (BOT) bij Tata Steel. Bij de hospice verzorg ik de cliënten en doe ik huishoudelijke taken. Wat ik heel belangrijk vind is dat de cliënten de maaltijd krijgen waar zij voor kiezen. Ik wil onder de zeer moeilijke omstandigheden zoveel mogelijk inspelen op hun wensen.”

Van vader op dochters

Erwin vervolgt: “Ook al is het werk in de hospice mentaal en fysiek soms best zwaar, het is het absoluut waard. Je kunt in deze fase écht nog iets voor mensen betekenen. Dat is zó belangrijk. Mijn enthousiasme over het werk heb ik overgebracht op mijn dochters. Mijn jongste dochter werkt al bij de hospice en mijn oudste dochter wil hier als kok gaan helpen in de keuken. Dat vind ik prachtig.”

Ook als vrijwilliger aan de slag?

Denk je erover om vrijwilliger te worden bij Hospice Beverwijk, dan moedigen Paul, Priscilla, Erwin en Huub je van harte aan. “Kom kennismaken, de sfeer voelen en ga in gesprek. Dan ontdek je vanzelf of dit iets voor je is. Een medische achtergrond hoef je niet te hebben. Door de goede begeleiding en diverse workshops leer je precies hoe je de juiste zorg biedt. Het belangrijkste is dat je bereid bent om mensen in deze situatie te verzorgen.”

Loop ook mee voor de hospice

Om het goede werk van Hospice Beverwijk te steunen, zamelt een aantal collega’s tijdens de 4Daagse van Nijmegen geld in voor Hospice Beverwijk. Loop je ook mee en wil jij je sportieve prestaties verbinden aan Hospice Beverwijk? Meedoen is simpel. Loop een sponsorbedrag bij elkaar en maak dit over op NL21 RABO 0311 9551 69 t.n.v. Hospicegroep Midden Kennemerland, onder de vermelding Tatasteel vierdaagse. Na afloop van de 4Daagse maken we het sponsorbedrag bekend.

Doe je mee (of wil je de lopers steunen), stuur dan een mail naar collega Wim Stam, via wim.stam@tatasteeleurope.com. Hij is de initiatiefnemer van de sponsoractie.

Uit: Staal & IJmond, Tatasteel mei 2024